Oddzialywanie na poziom cen

W niektórych państwach próbowano oddziaływać na poziom cen, niszcząc część zbiorów, aby w ten sposób zmniejszyć podaż. Klasyczny przykład stanowi kawa brazylijska, którą topiono w morzu lub palono. W latach 1931—1933 zniszczono 26 min worków kawy, tzn. tyle, ile wynosiło jej światowe zużycie. Podobnie w Stanach Zjednoczonych starano się zmniejszyć rosnące zapasy pszenicy. W tym okresie wiele rządów włączyło się bezpośrednio do interwencji na rynku rolnym. W niektórych krajach (np. Bułgaria, Jugosławia) wprowadzono państwowy monopol skupu zbóż oraz niektórych innych produktów rolnych. Powszechnym zjawiskiem stało się forsowanie ich wywozu, pomimo spadkowej tendencji cen światowych. Niekiedy rolnikom wypłacano odszkodowanie za rezygnację z uprawy roli. Dodajmy, że różnorodne próby ograniczenia produkcji żywności, lub też nawet jej niszczenie, podejmowano w sytuacji, gdy w wielu krajach, nie tylko kolonialnych, duża liczba ludności głodowała, nie mając co jeść. Nadwyżki produktów rolnych były więc względne w jeszcze większej mierze niż nadprodukcja przemysłowa. Wynikały nie z nadmiaru produktów, lecz ze specyficznego charakteru stosunków produkcji w epoce kapitalizmu. Tempo spadku cen rolnych było niejednakowe w różnych krajach. Znacznie większa była obniżka cen w państwach produkujących na eksport, stosunkowo mniejsza zaś w krajach, w których istniała konieczność importu płodów rolnych. Na przykład w Stanach Zjednoczonych, Argentynie i Nowej Zelandii kryzys rolny znacznie silniej dał się we znaki niż w Wielkiej Brytanii.
ekspozytory wystawowe kredyty mieszkaniowe