Zaostrzenie kryzysu
Narastająca monopolizacja wpływała równocześnie na zaostrzenie kryzysu, monopole zainteresowane były bowiem zarówno w utrzymywaniu cen na możliwie najwyższym poziomie, jak i w obniżaniu, kosztów wytwarzania, m.in. przez obniżkę zarobków i cen płaconych dostawcom. W praktyce oznaczało to ograniczenie wielkości sprzedaży, wysokie ceny produktów zmonopolizowanych powodowały bowiem zmniejszenie liczby nabywców. Równocześnie na skutek niskich płac robotnicy i urzędnicy mogli kupować coraz mniejszą liczbę wyrobów przemysłowych. Podobnie obniżanie cen surowców powodowało zubożenie ich producentów. Dążąc do wzrostu dochodowości, monopole na skutek swej polityki potęgowały w bardzo poważnym stopniu zaostrzenie kryzysu. Jak słusznie stwierdził jeden z autorów: pogoń za zyskiem zabija jego źródła — produkcję. Wagę problemu charakteryzuje porównanie cen artykułów przemysłowych zmonopolizowanych i nie zmonopolizowanych. O ile w 1929 r. ceny monopolowe przewyższały ceny towarów produkowanych przez indywidualne przedsiębiorstwa w stopniu stosunkowo nieznacznym, to wraz z pogłębianiem się kryzysu rozpiętość między nimi bardzo szybko rosła.
biura rachunkowe poznań najlepszy kredyt samochodowy