Produkcja rolna
Równolegle z kryzysem przemysłowym rozwijał się kryzys agrarny; w niektórych państwach zaczął się on nawet wcześniej, miał przy tym bardziej przewlekły charakter. O ile bowiem kryzys przemysłowy w zasadzie zakończył się w 1933 r., to w rolnictwie niektórych krajów Europy środkowej i południowej (Węgry, Rumunia, Włochy, Polska) trwał nieprzerwanie do 1935 r. Zasadniczą cechą charakterystyczną kryzysu przemysłowego był spadek produkcji, kryzysu w rolnictwie natomiast — spadek cen. Wielkość produkcji roślinnej i zwierzęcej utrzymywała się na poziomie zbliżonym do przedkryzysowego. Jeżeli przyjąć przeciętne z lat 1925—1929 za 100, to produkcja rolna w 1930 r. wynosiła 104%, w 1931 r. i 1932 r. 103%, a w 1933 r. ponownie 104%. Najniższy poziom produkcji surowców rolniczych przypadł na rok 1932, zaś artykułów konsumpcyjnych na 1934 r. Na różnych kontynentach sytuacja kształtowała się podobnie. Najsilniej wzrosła produkcja w Australii, co związane było z wzięciem pod uprawę ogromnych nowych obszarów. W innych częściach świata można mówić o stagnacji produkcji, gdyż niewielkie fluktuacje roczne były przede wszystkim wynikiem zmiennych warunków klimatycznych, które w produkcji rolnej odgrywają istotną rolę. Oczywiście w każdym kraju wielkość produkcji zależała od różnych czynników i kształtowała się w różny sposób i na różnym poziomie. W wielu państwach znacznie ograniczono uprawę roślin przemysłowych, na które spadło zapotrzebowanie ze strony przemysłu, rozwijano natomiast uprawę roślin spożywczych, szczególnie ziemniaków. Na przykład w Niemczech obszar uprawy buraków cukrowych zmalał o 39!%, a w Czechosłowacji o 40l0/o. Na Kubie ograniczono obszar plantacji trzciny cukrowej o 41%.
bearshare download mechanika pojazdowa